Pełnoplastyczna postać rycerza jest bardzo bliska figurze Jana Strobanda nie tylko w układzie, w odchyleniu korpusu w kierunku widza, ułożeniu rąk i nóg, lecz także w szczegółach takich, jak zbroja, podstawka wolutowa pod poduszką i faktura.
Twarz zmarłego nie wyraża piętna śmierci. Napięte mięśnie, ściągnięte brwi mówią o stanie skupienia psychicznego. Budowa głowy oparta jest na dokładnej znajomości anatomii. Włosy w krótkich, falistych puklach tworzących w tyle głowy mało zróżnicowaną powierzchnię mają analogie w innych dziełach rzeźbiarza. Nagrobek charakteryzuje precyzja wykonania wszystkich detali zbroi, łańcucha, szarfy, kołnierzyka, mankietów.
Rzeźbiarz powściągliwie stosuje detale dekoracyjne. Wykorzystuje motywy takie, jak: pęki owoców, fryz z wolich oczu, kanelowane konsole z lwimi głowami.
Bibliografia M.Levey, Dojrzały renesans, Warszawa 1980 J.Shearman, Manieryzm, Warszawa 1970 H. i S. Kozakiewiczowie, Renesans w Polsce, Warszawa 1976
Tarnowskiego Piotra Kategoria:Architektura w Łowiczu