thumb|Atak 47 Pułku Strzelców Syberyjskich podczas ofensywy Kiereńskiego Ofensywa Kiereńskiego (), nazywana również ofensywą czerwcową, ofensywą lipcową lub ofensywą galicyjską – ostatnia wielka ofensywa wojsk rosyjskich przeciw Niemcom i Austro-Węgrom w czasie I wojny światowej. Miała miejsce od 1 do 19 lipca 1917 na terenie Galicji.

Wojskami rosyjskimi (7, 8 i 11 Armia) dowodził generał Aleksiej Brusiłow, natomiast wojskami państw centralnych (Armia Południowa, 3 i 7 Armia Austro-Węgier) generałowie Max Hoffmann i Felix von Bothmer.

Nazwa operacji pochodzi od nazwiska ówczesnego ministra sprawiedliwości i wojny rosyjskiego Rządu Tymczasowego, a od 21 lipca premiera – Aleksandra Kiereńskiego.

Sytuacja przed ofensywą 8 marca 1917 wybuchła w Rosji rewolucja lutowa. 15 marca abdykował car Mikołaj II Romanow. W wyniku rewolucji powstał Rząd Tymczasowy Rosji.

Główną rolę w ofensywie miały odegrać wojska Frontu Południowo-Zachodniego pod dowództwem generała Aleksieja Gutora (a potem Ławra Korniłowa). Armie 7 i 11 miały atakować w kierunku Lwowa, a 8 Armia w kierunku Kałusza i Bolechowa. Armie frontów Północnego, Zachodniego i Rumuńskiego miały wykonać w tym czasie uderzenia wspomagające.