Pierwszy zachowany zapis związany ze wsią pochodzi z dokumentu z 1282 wystawionego w kancelarii księcia wielkopolskiego Przemysła II, który uposażył klasztor dominikanek poznańskich nadając im m.in. dziedziny Piątkowo, Rudnicze, Zaparcin oraz immunitety ekonomiczne i sądowe. W 1296 już jako król polski Przemysł II nadał dominikankom poznańskim Piątkowo i Rudnicze, wyliczając egzempcje ekonomiczne i sądowe oraz zezwolił na lokację wsi na prawie niemieckim lub innym.
W 1365 król polski Kazimierz III Wielki zwalnił mieszkańców wsi należących do dominikanek poznańskich, a w tym m.in. Rudnicze, od wszelkich podatków wynikających z prawa polskiego: suchedni, poradlnego, od wołu, wieprza i owiec na 12 lat. W 1408 poniżej wsi Rudnicze odnotowane zostały łany sołtysa z Junikowa .
W 1474 biskup sufragan poznański Wincenty Wierzbięta z Poznania toczył proces z dominikankami poznańskimi w związku z wydzierżawieniem od nich folwarku w Rudniczach. W 1474 odnotowany został jako świadek Jan Rudnicki, noszący od nazwy wsi odmiejscowe nazwisko, który początkowo był sołtysem, a później stał się włodarzem w Rudniczach.