Organizacje te, na wzór ich odpowiedników z Gruzji i Ukrainy, walczyły z rządem poprzez budowanie świadomości społecznej i postaw obywatelskich przy rezygnacji z użycia siły.
W Kirgistanie rozpoczął się spór pomiędzy starym parlamentem (którego kadencja upłynęła 14 kwietnia) a nowym. 24 marca na nadzwyczajnym posiedzeniu Rada Najwyższa wybrała Bakijewa na tymczasowego Przewodniczącego Rady Najwyższej. 26 marca wyznaczono datę wyborów prezydenckich na czerwiec. 27 marca odbyła się pierwsza sesja nowej Rady Najwyższej. Przewodniczący Rady Najwyższej został Ömürbek Tekebajew. Akajew zrezygnował z urzędu 4 kwietnia. Datę wyborów prezydenckich przesunięto na 10 lipca.
Skutki rewolucji Wybory prezydenckie z lipca 2005 roku zakończyły się zwycięstwem Kurmanbeka Bakijewa w pierwszej turze. Bakijew nie zmienił mechanizmów plemiennych w polityce kirgiskiej. Pomimo deklarowania gotowości demokratyzacji Kirgistanu i walki z korupcją, nie podjął działań w tym kierunku. Pierwsze protesty przeciwko polityce Bakijewa wybuchły w 2006 roku. W marcu 2010 roku Bakijew zakazał działalności dwóm gazetom oraz nakazał kontrolę kanałów telewizyjnych powiązanych z opozycją. Ograniczenie swobód obywatelskich (w tym wolności słowa) i problemy gospodarcze Kirgistanu doprowadziły do rewolucji w kwietniu 2010 roku (tzw.