Ten sam zarządca podpisał jeszcze jedną umowę, 15 maja 1763, tym razem z Petro Kisem z Krstura, o nadaniu ziemi 150 Rusinom w Kucurze.

Wraz ze wzrostem populacji i kurczeniem się zasobów rolnych, część rodzin z Krstura i Kucury przenosiła się do Nowego Sadu. Migracja ta miała miejsce na przełomie 1766/1767. Późnej Rusini osiedlali się także w Šidzie, Vajsce, a na początku XIX wieku także w Vukovarze i Iloku (obecnie w Chorwacji). W Petrovcach, również w Chorwacji, Rusini zaczęli się osiedlać w 1833, w Bačincach zaś rok później.

Na terenie całego rejonu, który był wówczas południową częścią habsburskiego Królestwa Węgier, według spisu z 1767 mieszkało 2000 Rusinów. W spisie z 1991 liczba sięgała 25 tys. Dziś wynosi ona 15 tysięcy. Główną przyczyną spadku jest emigracja Rusinów do Kanady.

Język

Między lingwistami trwają dyskusje co do klasyfikacji języka Rusinów panońskich. Część badaczy uważa, że zalicza się on do grupy języków wschodniosłowiańskich, inni zaś że do zachodniosłowiańskich. Z pewnością można stwierdzić, iż są różnice między nim a innymi językami rusińskimi, przede wszystkim w języku Rusinów panońskich występuje o wiele więcej zapożyczeń z grupy języków zachodniosłowiańskich. W Wojwodinie Rusini posiadają prawo do nauki w języku ojczystym w wybranych placówkach oświatowych.

Przypisy

Panońscy