Okres powojenny Po wkroczeniu aliantów do Münster w kwietniu 1945 r., Walbaum został aresztowany i przebywał w areszcie śledczym do stycznia 1947 r. W procesie denazyfikacji został zakwalifikowany do III stopnia, co uniemożliwiło mu powrót do służby publicznej.
Pod koniec stycznia 1948 r. Polska Misja do Spraw Zbrodni Wojennych złożyła do Brytyjskiego Rządu Wojskowego wniosek o ekstradycję Walbauma. We wniosku, popartym obciążającymi zeznaniami świadków i dokumentami, strona polska oskarżyła Walbauma o współodpowiedzialność za działania eutanazyjne i rozstrzeliwanie chorych na tyfus w Generalnym Gubernatorstwie. Ponieważ niemieccy świadkowie obrony zeznawali na korzyść Walbauma w sierpniu 1948 r. i ponownie kilka miesięcy później w postępowaniu przed trybunałem ekstradycyjnym, nie doszło do jego ekstradycji do PolskiErnst Klee: Was sie taten – Was sie wurden. Ärzte, Juristen und andere Beteiligte am Kranken- oder Judenmord, Frankfurt am Main 2004..
Walbaum mieszkał w Hanowerze-Vinnhorst i pracował tam jako lekarz homeopata.