Park Narodowy Los Glaciares (, dosł. „Park Narodowy Lodowców”) – park narodowy w argentyńskiej części Patagonii (prowincja Santa Cruz), założony w 1945 roku i w 1981 roku wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Nazwa Nazwa parku Los Glaciares pochodzi od licznych lodowców (hiszp. glaciar) znajdujących się na jego terenie.
Historia Park Narodowy Los Glaciares został efektywnie utworzony w 1945 roku na mocy dekretu Nr 9504, w którym ogłoszono istniejące na tym terenie od 1937 roku rezerwaty przyrody parkami narodowymi. Zostało to później potwierdzone ustawowo (ustawa Nr. 13895).
W 1981 roku park został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Opis Park obejmuje ochroną obszar o powierzchni 726 927 hektarów (7269,27 km²) w południowo-zachodniej części prowincji Santa Cruz przy granicy z Chile. Celem parku jest ochrona krajobrazu lodowców Andów Patagońskich, z których wiele zasilanych jest przez Lądolód Patagoński Południowy.
Park sąsiaduje z dwoma chilijskimi parkami narodowymi: Torres del Paine i Bernardo O’Higgins.
Geografia W obrębie parku znajdują się m.in. lodowce Perito Moreno i Upsala, jeziora polodowcowe (np. Argentino i Viedma) i szczyty powyżej 3 tys. m n.p.m., np. Fitz Roy (3375 m n.p.m.) i Cerro Torre (3133 m n.p.m.).