Genitalia samca odznaczają się tegmenem o bardzo płytkim pośrodkowym wcięciu oddzielającym płaty parameroidalne, sięgającym nie dalej niż na 1/6 ich długości; każdy z tych płatów ma 4 lub 5 długich makroszczecinek oraz bardzo krótką wierzchołkową część błoniastą z mikroszczecinkami. Okienka są bocznie położone i szeroko rozstawione, słabo zaznaczone, niekiedy całkiem zanikłe. Stawowo z wolnym pierścieniem połączone prostegium ma wysoki pośrodkowy kil przedłużony nasadowo w palcowatą wypustkę. Walcowaty, rzadko silnie spłaszczony, niezbyt zakrzywiony płat środkowy edeagusa (prącie) ma szczyt w widoku boczny odgięty z ząbkowato wystającymi krawędziami boczno-grzbietowymi płytki wierzchołkowej, a w widoku grzbietowym zaostrzony.
Ekologia i występowanie Owady te są fitofagami rdestowatych. Do ich roślin żywicielskich należą kandymy, rdesty, szczawie oraz przedstawiciele rodzaju Atraphaxis. Endofitofagiczne, minujące larwy przechodzą rozwój wewnątrz łodyg, szyjek korzeniowych i korzeni roślin pokarmowych.
Rodzaj głównie palearktyczny. 11 gatunków stwierdzono w Azji, 9 w Europie, a 8 w Afryce Północnej. Z Polski odnotowano pięć gatunków (zobacz: pędrusiowate Polski).