W styczniu 1921 roku został dowódcą szwadronu w 26 pułku ułanów.
W latach 1924–1925 ukończył kurs doszkolenia młodszych oficerów w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. W lipcu 1927 roku został instruktorem w Obozie Szkolnym Kawalerii, a w lipcu 1928 roku instruktorem w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. We wrześniu 1930 roku został przesunięty w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu ze stanowiska dowódcy 1 szwadronu szkolnego podchorążych rezerwy kawalerii na stanowisko kwatermistrza. W kwietniu 1934 roku został zastępcą dowódcy 7 pułk ułanów w Mińsku Mazowieckim. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 6. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W kwietniu 1937 roku został Inspektorem Południowej Grupy Szwadronów Kawalerii KOP.
18 lipca 1939 roku został dowódcą 4 pułku strzelców konnych w Płocku. Pułkiem tym dowodził w czasie kampanii wrześniowej w składzie Nowogródzkiej Brygadzie Kawalerii. 25 września 1939 roku został dwukrotnie rany i umieszczony w szpitalu polowym w miejscowości Podklasztor. Po zakończeniu działań bojowych i wyleczeniu ran uznany za inwalidę wojennego.