W 1909 nieruchomość kupił adwokat Aleksander John (wym. nazwiska Jon). W 1910 roku ogłosił konkurs on na projekt fasady; wygrał go architekt Konrad Kłos. W 1911 roku, po zabiegach Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości, przywrócono kamienicy rokokowy charakter, zachowując jednak trzecie piętro.

Kamienica spłonęła w czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku, a w 1944 roku została całkowicie zniszczona.

W 1947 roku relikty kamienicy zostały rozebrane z powodu budowy tunelu Trasy W-Z. Budynek został odbudowany w latach 1949–1950 roku według projektu Włodzimierza Wapińskiego i Kazimierza Thora w formach późnobarokowych. Fasadę z 1768 roku odtworzono na podstawie obrazu Canaletta. Ze względu na umieszczenie w parterze budynku maszynowni i wylotu schodów ruchomych łączących Trasę W-Z z placem Zamkowym konieczne było powiększenie kamienicy o 80 cm w kierunku placu. Jej wnętrza zostały połączone z sąsiednią kamienicą Prażmowskich. Została oddana do użytku w czerwcu 1950.

W 1965 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków.

Kamienica jest siedzibą Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, PEN Clubu i Związku Literatów Polskich.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Architektura rokokowa w Warszawie Kategoria:Plac Zamkowy w Warszawie Kategoria:Ulica Krakowskie Przedmieście w Warszawie Johna