Dobra martwej ręki zostały znacjonalizowane w 1950 r., jednakże nie w całości. Na rzecz Skarbu Państwa przejęte zostało od 90 do 155 tysięcy hektarów ziemi, czyli 80% tychże dóbrZygmunt Zieliński, Kościół w Polsce 1944-2002, POLWEN, Radom 2003, s. 62. z jednoczesnym powołaniem Funduszu Kościelnego jako rekompensaty za utratę wspomnianych dóbrUstawa z dnia 20 marca 1950 r. o przejęciu przez Państwo dóbr martwej ręki, poręczeniu proboszczom posiadania gospodarstw rolnych i utworzeniu Funduszu Kościelnego (). i pozostawieniem ordynariuszom i seminariom po 50 ha ziemi, zaś zakonom 5 ha ziemi z nieruchomościami i inwentarzem.

W Polsce przeciwko likwidacji majątków ziemskich należących do Kościoła było prawie całe wyższe duchowieństwo katolickie z wyjątkiem prymasa Augusta Hlonda i kardynała Stefana Wyszyńskiego. Kardynał Wyszyński uważał, że Kościół nie powinien posiadać majątków ziemskich, lecz utrzymywać się z hojności wiernych.

Wymóg uzyskania zezwolenia na nabywanie zapisanych w testamencie nieruchomości przez Kościół został anulowany w 1989 r. W tym samym roku powołano komisję majątkową, i na mocy jej decyzji (od której nie ma odwołania) Kościół katolicki otrzymał do 2004 r.