Najwyższym szczytem Maroka jest Tubkal, wznoszący się w Atlasie Wysokim na 4165 m n.p.m.
Atlas i Rif zostały uformowane w okresie paleogenu i neogenu poprzez wypiętrzenie i sfałdowanie osadów Morza Tetydy. Atlas Wysoki zbudowany jest ze starych skał krystalicznych, ma typowy alpejski charakter. Góry pokryte są jurajskimi i kredowymi wapieniami W najwyższych partiach występują formy polodowcowe, a przez znaczną część roku utrzymuje się śnieg.
Antyatlas, ciągnący się na południe od Atlasu Wysokiego jest zbudowany z prekambryjskich skał metamorficznych i osadowych pochodzących z paleozoiku. Tworzy zrąb tektoniczny wypiętrzony w okresie orogenezy alpejskiej.
Na północny zachód od Atlasu Średniego rozciąga się wyżyna Meseta Marokańska, której wschodnia część wznosi się na wysokość 1500 m n.p.m. Południową i południowo-wschodnią część kraju zajmują kamieniste i piaszczyste pustynie Sahary. Tereny nizinne występują tylko w wąskim pasie nadmorskim i w dolnym biegu rzeki Wadi Muluja.
Klimat thumb|200px|Klimat Maroka według klasyfikacji klimatów Köppena Klimat Maroka zaliczany jest do podzwrotnikowego na północy i zwrotnikowego na południu.