Allison, w przeciwieństwie do swojego poprzednika Chapmana, miał rękę do zarządzania. Joe Shaw i Tom Whittaker zajmowali się trenowaniem i dyscypliną zespołu, natomiast Allison koncentrował się na polityce transferowej i relacjach klubu z mediami. Jeden z zawodników Arsenalu, Bernard Joy opowiadał później: "[On był] taktowny, przyjacielski i życzliwy. Gorzej jednak było z kierowaniem piłkarzami i głęboką wiedzą o profesjonalnym futbolu". Allison był w stanie w pierwszej połowie dekady zastąpić wiele gwiazd, m.in. Alexa Jamesa.
Wraz z wybuchem II wojny światowej oficjalne rozgrywki w Anglii został zawieszone. Po zakończeniu działań wojennych wielu zawodników, z którymi Arsenal osiągał sukcesy (m.in. Cliff Bastin i Ted Drake) postanowiło wznowić swoje kariery i kontynuować grę w klubie. W sezonie 1946/47 Arsenal spisał się fatalnie i zajął dopiero trzynaste miejsce, zaś Allison zmęczony menadżerskim życiem postanowił odejść i wycofać się z futbolu. Zmarł w 1957 po wieloletniej chorobie.
Przypisy
Linki zewnętrzne By Jove, what a life!
Kategoria:Angielscy trenerzy piłkarscy Kategoria:Brytyjscy dziennikarze sportowi Kategoria:Dyrektorzy i prezesi Arsenalu F.C. Kategoria:Trenerzy piłkarzy Arsenalu F.C. Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium brytyjskie) Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Zmarli w 1957