Naukowe nazwy gatunków, powszechnie nazywane nazwami łacińskimi, pochodzą z greki, łaciny lub są tworzone ze zlatynizowanych słów pochodzących z innych języków. Zgodnie z zasadami Międzynarodowego Kodeksu Nomenklatury Botanicznej (ICBN) i Zoologicznej (ICZN) nazwy binominalne (inaczej binomy, z łac. binomen) należy pisać krojem pisma wyróżniającym je na tle pozostałego tekstu (np. kursywa w tekście prostym). Pierwszy człon nazwy zawsze zapisywany jest wielką literą. Zasada ta nie dotyczy nazw wernakularnych (rodzimych, zwyczajowych), które w języku polskim zapisywane są małą literą.
Pełna nazwa gatunku zawiera jeszcze tzw. cytat – nazwisko autora pierwszego naukowego opisu danego gatunku (diagnozy taksonomicznej) oraz, po przecinkuKodeks nomenklatury zoologicznej sugeruje, ale nie narzuca stosowania przecinka po nazwisku autora, dlatego w wielu publikacjach spotykane są zapisy bez przecinka., rok publikacji tego opisu, a w postaci rozwiniętej także miejsce opublikowania diagnozy, np.: Branta albifrons Scopoli, 1769, Annus I Hist.-Nat. 69.
Znakiem † przed nazwą naukową oznaczane są taksony wymarłe.