thumb|240px|Dworzec kolejowy we Lwowie Kolej Lokalna Lwów-Podhajce (niem. Localbahn Lemberg-Podhajce, LBLP) – kolej lokalna wybudowana w latach 1905–1909 na ziemiach polskich pod zaborem austriackim w granicach ówczesnego Cesarstwa Austriackiego, o łącznej długości 131,1 km. Kolej składała się z 3 połączonych ze sobą odcinków o zróżnicowanej długości (od 34 do 71 km). Pierwszą, 36 km otwarto w grudniu 1908. Ostatnią uruchomiono 10 miesięcy później, w październiku 1909.
Koncesję na budowę kolei Lwów – Podhajce 19 sierpnia 1905 otrzymali: Roman ks. Potocki, prof. Adam Czyżewicz i Adam Treter. Właścicielem kolei było „Towarzystwo Akcyjne Kolei Lokalnej Lwów-Podhajce”. Ówczesny skarb państwa udzielił ww. koncesjonariuszom gwarancję rocznego dochodu z linii kolejowej w wysokości 4% zainwestowanego kapitału (w 1909 wartość tego kapitału wyniosła 18,1 mln koron).
Ogólna długość linii kolei ulegała zmianom. Początkowo, w grudniu 1908 był to tylko 1 odcinek (dł. 35,91 km). Zimą 1909 został otwarty drugi odcinek (dł. 34,3 km), a jesienią trzeci i ostatni (dł. 70,92 km). Łączna długość 3 odcinków wynosiła 131,13 km.