W 1970 roku na tej samej uczelni otrzymał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii.
W 1971 roku przeprowadził się do Zielonej Góry, gdzie został mianowany pierwszym rektorem tamtejszej Wyższej Szkoły Nauczycielskiej, która została wkrótce przekształcona w Wyższą Szkołę Pedagogiczną. Zorganizował od podstaw struktury tej uczelni. Ponadto wykładał w Instytucie Historii WSP na stanowisku profesor nadzwyczajnego, a od 1987 roku profesora zwyczajnego. W 1975 roku Rada Państwa PRL w uznaniu jego dorobku naukowego nadała mu tytuł profesora nauk humanistycznych. Funkcję rektora pełnił do 1975 roku, a potem jeszcze ponownie w latach 1981–1984 i 1996–1999.
Poza działalnością naukowo-dydaktyczną zaangażował się na przełomie lat 50. i 60. XX wieku w lokalną politykę, zostając radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Zielonej Górze, w której w latach 1961–1974 przewodniczył Komisji Kultury. Z jego inicjatywy zrealizowano wówczas cykl wystaw „Złote Grono”, który gromadził licznych plastyków i rzeźbiarzy oraz najstarszy obecnie w Polsce festiwal filmów – Lubuskie Lato Filmowe, który ruszył w 1969 roku. Długoletni członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w latach 1981–1982 przewodniczący wojewódzkiego komitetu Frontu Jedności Narodu (FJN).