Spór o sukcesję po Al-Mustansirze na trwałe podzielił ismailitów na zwolenników imamatu Al-Musta’liego, zwanych mustalitami, i Nizara, zwanych nizarytami. Pierwszego uznały ismailickie wspólnoty w Egipcie, Jemenie i zachodnich Indiach. Drugiego natomiast działający pod przywództwem Hasana-i Sabbaha (zm. 1124) ismailici irańscy. W Syrii walczyli ze sobą przedstawiciele obu ugrupowań, ostatecznie wśród tamtejszych ismailitów zwyciężyła jednak opcja nizarycka. Ismailici Azji Środkowej prawdopodobnie przez pewien czas nie angażowali się po żadnej ze stron, potem jednak podporządkowali się przywódcom nizarytów irańskich.
Możliwe iż przynajmniej przez pewien czas perscy nizaryci nie wiedzieli o śmierci Nizara. W każdym razie przez jakieś siedemdziesiąt lat po niej w Alamucie bito monety z jego imieniem. Nie jest jasne czy pierwsi nizaryci uważali, iż Nizar przeszedł do ukrycia i czekali na jego pojawienie się. Niemniej władcy Alamutu używali tytułu "hudżdża", to jest "dowód, wskazówka" – w domyśle na istnienie nieobecnego imama, który powróci jako mahdi. Jednocześnie już w czasach Hasana-i Sabbaha wielu nizarytów uważało, że z Egiptu do Iranu w tajemnicy przewieziono syna lub wnuka Nizara.