Ci ostatni najechali Galindię dowiedziawszy się o spustoszeniu jej przez wojska polskie, zagarnęli ocalały dobytek, konie, bydło, zabili starców, biorąc do niewoli kobiety i dzieci.
W bulli Innocentego IV z 19 maja 1253 papież przyznał księciu Kazimierzowi I kujawskiemu ziemię que Galens dicitur obejmujące pruską Galindię, co już rok później spowodowało wydanie kolejnego dokumentu wzmiankującego spór na tym tle księcia Kazimierza I z Krzyżakami. W opinii Grzegorza Świderskiego śmierć księcia Kazimierza kujawskiego była jednym z czynników, które ułatwiły Krzyżakom przejęcie terenów Galindii po 1273 r.G. Świderski, Zmiany w przynależności państwowo-administracyjnej zachodniej części Galindii w latach 1253–1374, Masovia, t. 7: 2004, s. 17.
W latach 20. XIV wieku Krzyżacy rozpoczęli akcje kolonizacyjną na terenie wyludnionej Galindii. Przeszkodą w tym były uciążliwe najazdy litewskie. W roku 1325 warmiński wójt krajowy i członek zakonu Fryderyk von Liebenzell założył w ziemi Gunlauken pierwszą w Galindii strażnicę o nazwie Wartenburg (dziś Barczewko), zniszczoną później przez Litwinów. W roku 1334 kolejny wójt warmiński Henryk von Luter założył na terenie ziemi Bertingen drugą drewniano-ziemną strażnicę.