Rozwój doktryny sefir, która jest podstawą kabały, datuje się na pierwszą poł. XII wieku. Opiera się ona na neoplatońskiej koncepcji Boga i teorii emanacji. Istnieje jednak wiele istotnych rozróżnień między koncepcją sefirot, a neoplatońskimi emanacjami Jedni. Sefirot żyją własnym życiem, istnieją w dynamicznym układzie ukazując dynamikę wewnętrznego życia Boga. Pomimo iż każda posiada idealne miejsce w hierarchii, sefirot posiadają zdolność do przemieszczania się. W szczególnych okolicznościach każda z nich może objawić się jako pierwsza, brakuje im więc statyczności neoplatońskich emanacji.
Sefiry w Drzewie Życia thumb|right|150px|Kabalistyczne drzewo życia thumb|right|150px|10 sefir w kabalistycznym Drzewie Życia
Kabaliści każdej z 10 sefirot nadali nazwę i uznali, że razem tworzą one Drzewo Życia. W klasycznej postaci zawiera ono: