Aresztowany przez Niemców był osadzony w więzieniu przy Łąckiego.

W lutym 1945 osiedlił się w Zakopanem, podejmując pracę w charakterze dyrektora Państwowych Kolei Linowych (uruchamiał kolejki na Kasprowy Wierch i Gubałówkę). Był działaczem i prezesem Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, które w latach 50. włączono do PTTK. W latach 1951–1984 pracował jako nauczyciel w Technikum Budowlanym w Zakopanem. W 1966 obronił doktorat na Politechnice Śląskiej. Był projektantem mostów, domów i wyciągów narciarskich.

Działał społecznie, będąc przez 40 lat członkiem Miejskiej Rady Narodowej w Zakopanem oraz jej wiceprzewodniczącym przez 4 kadencje. Tworzył struktury Stronnictwa Demokratycznego na Podhalu, przez długi okres pełnił obowiązki przewodniczącego Miejskiego Komitetu w Zakopanem. W 1981 był delegatem na XII Kongres SD oraz wiceprzewodniczącym jego obrad. W tym samym roku stanął na czele reaktywowanego Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego.

Po przełomie 1989 zakładał Towarzystwo Przyjaciół Lwowa, zostając jego pierwszym przewodniczącym. Poświęcił się pisaniu prac z dziedziny nowoczesnej broni (rakietowej i kosmicznej). Był członkiem Ancient Astronaut Society.