Przypadek Pekosińskiego – polski film biograficzny z 1993 roku w reżyserii i na podstawie scenariusza Grzegorza Królikiewicza. Pierwowzorem obrazu był reportaż Romualda Karasia z 1977 roku Nazywam się Pekosiński.

Plenery: Zamość, zoo w Łodzi, Jasna Góra (Częstochowa).

Fabuła Bronisław Pekosiński (zm. 2 stycznia 2013 w Zamościu) w filmie zagrał samego siebie. Nie wie kim jest i nie ma rodziny. Matka przerzuciła go przez druty obozu w Zwierzyńcu. Znaleziony, najpierw trafił do ochronki w Zwierzyńcu, a następnie do domu dziecka w Zamościu. Nazwisko nadano mu od skrótu PKOS (Polski Komitet Opieki Społecznej), za datę urodzenia przyjęto dzień rozpoczęcia II wojny światowej – 1 września 1939, a imię od imienin przypadających w tym dniu. Pekosiński – alkoholik i degenerat, sparaliżowany po wylewie krwi do mózgu – ma w życiu pasję: szachy, w które gra w sposób mistrzowski. Mimo upokorzeń i wykorzystywania nie traci godności i pogody ducha.