Skład zespołów jest zazwyczaj wielofunkcyjny oraz samozarządzalny, bez zastosowania jakiejkolwiek hierarchii organizacyjnej. Członkowie zespołu biorą odpowiedzialność za zadania postawione w każdej iteracji. Sami decydują, jak osiągnąć postawione cele.
Metodyki zwinne dużą wagę przywiązują do bezpośredniej komunikacji między członkami zespołu, minimalizując potrzebę tworzenia dokumentacji. Jeśli członkowie zespołu są w różnych lokalizacjach, to planuje się codzienne kontakty za pośrednictwem dostępnych kanałów komunikacji (wideokonferencja, e-mail itp.).
Częstym błędem występującym u osób i zespołów stosujących metodykę agile jest nadinterpretacja jej założeń i całkowicie błędne pomijanie bardzo ważnych etapów procesu tj. fazy zbierania wymagań, a następnie na ich podstawie faz analizy oraz planowania.
Metodyki zwinne sprawdzają się bardzo dobrze, gdy wykorzystują je osoby oraz zespoły potrafiące dobrze ustrukturyzować swoją pracę nad danym procesem produkcyjnym oraz jego poszczególnymi zadaniami w oparciu o „etapy” programowania zwinnego. Wynika to z faktu, iż jest ona mniej sformalizowana, przez co większy ciężar dbania o organizację i systematykę pracy spoczywa na osobach bezpośrednio realizujących poszczególne zadania.