O Seidenbeutlach pisali także Antoni Uniechowski, Włodzimierz Bartoszewicz, Jan Zamoyski, Leopold Infeld (bracia byli częstymi gośćmi w salonie jego siostry Bronisławy Infeld w Krakowie), Hanna Mortkowicz-Olczakowa, Felicja Lilpop-Krance, Monika Żeromska. O braciach są wzmianki w zachowanej korespondencji Brunona Schulza.
W 2002 ukazała się książka Joanny Pollakówny Byli bracia malarze...: o życiu i malowaniu braci Efraima i Menasze Seidenbeutlów.
Twórczość thumb|Efraim i Menasze Seidenbeutlowie – Willa w ogrodzie Twórczość braci zazwyczaj omawia się łącznie, ponieważ w późniejszym okresie twórczości (od 1933) tworzyli niemal wyłącznie wspólnie, a ich indywidualne prace również są utrzymane w niemal identycznym stylu. Zwracano uwagę, że tak samo postrzegali motyw malarski, w podobny sposób prowadzili pędzel i nie różnili się wrażliwością kolorystyczną. Niektórzy oceniają obrazy Menasze jako bardziej ekspresyjne, bardziej akcentował znaczenie konturu i linii i był silniejszą osobowością artystyczną;