Środkowa wnęka stanowi obramienie dla właściwego alabastrowego cyborium w formie okrągłej świątyni – tempietta, której podstawę stanowi ozdobna, czworoboczna stopa utworzona z łap zwierzęcych. Naturalnie przywodzi na myśl Tempietto Bramantego w Rzymie, przetransferowanie tego modelu do sakramentaliów nastąpiło jeszcze w XV, z oczywistych względów głównie we Włoszech. Później jednak zostało wyparte przez wzór kopuły Brunelleschiego. Cyborium Padovana stanowi tego przykład. Podwyższony profil, liczba i układ żeber nawiązują do kopuły florenckiej katedry.

Górą biegnie attykowa ścianka z wydatnymi gzymsami, o polach odpowiadającym szerokościami podziałowi niższej partii. Wewnątrz tych pól znajdują się medaliony. Boczne przedstawiają proroków, natomiast środkowy ukazuje Madonnę z Dzieciątkiem.

Dekoracja rzeźbiarska nosi znamiona stylu Padovana, prawdopodobnie więc artysta wykonał je własnoręcznie. Dotyczy to zarówno wspomnianych medalionów, tempietta jak i marmurowych figur, wtłoczonych w nisze po obu stronach tabernakulum. Są to postaci płaskorzeźbionych adorujących aniołów, ukazane w lekkim ruchu, pełne wdzięku, umiejętnie wpasowane w przestrzeń ograniczoną pilastrami i wolutowymi łukami w górnej części.