Jednakże sympatia jest jedynie słabszą formą magii w powieści Rothfussa: Abenthy zna także sekret Imion, dający mu władzę nad rzeczami, które wezwał po imieniu: głównie nad wiatrem, jak zostaje to zaprezentowane zaskoczonemu młodzieńcowi, gdy Abenthy używa owej mocy przeciwko podejrzanemu mieszkańcowi. Kvothe spędza pozostałą część powieści na próbach znalezienia kogoś, kto byłby w stanie nauczyć go tytułowego „Imienia wiatru”.
W międzyczasie ojciec Kvothe’a, Arliden, próbuje skomponować piosenkę o „Chandrianach”, mitycznych źródłach zła i zniszczenia, sporadycznie wspominanych w dziecięcych rymowankach, ale poza tym zagubionych w mrokach legend. Nadmierna ciekawość Arlidena doprowadza do wizyty Chandrian w obozowisku i wymordowania wszystkich obecnych. W tym samym czasie chłopak znajduje się w lesie. Po powrocie do obozu spotyka oprawców, ale jeden z nich, lord Haliax nie pozwala go zgładzić. Od tej pory osierocony Kvothe, zagłuszając swoje uczucie straty, spędza trzy lata w mieście Tarbean. Zostaje zmuszony do zostania ulicznym łobuzem, aż do czasu zapoznania się z bajarzem o imieniu Skarpi. Mężczyzna ponownie wzbudza w młodzieńcu chęć do życia poprzez opowiedzenie mu starej opowieści, opisującej powstanie Chandrian, oraz poprzez sugestię, że chłopak może mieć szansę na pomszczenie swoich rodziców.