Józef Szamota (ur. 18 września 1859 w Lublinie, zm. 1942 w Warszawie) – generał dywizji Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 18 września 1859 w Lublinie, w rodzinie Ludwika Marcina (1820–1887), architekta gubernialnego, i Leontyny Bogumiły Antoniny z Kalińskich h. Topór (ok. 1828–1865).
16 stycznia 1876, wstępując do Warszawskiej Szkoły Junkrów Piechoty, rozpoczął służbę w Armii Imperium Rosyjskiego. Ukończył także Szkołę Oficerską w Petersburgu. Po dwóch latach nauki i awansie na chorążego przydzielony został do 8 Batalionu Strzelców. Służył w garnizonach Częstochowa i Brześć. 4 października 1907 objął dowództwo 18 Pułku Strzelców w Suwałkach, a 16 lipca 1910 dowództwo 2 Syberyjskiego pułku strzelców w Nikolsku, położonym na terenie Kraju Ussuryjskiego (Daleki Wschód). 28 lipca 1913 został awansowany na generała majora i mianowany dowódcą I brygady 3 Syberyjskiej Dywizji Strzelców. Podczas I wojny światowej w 1915 jako dowódca brygady na froncie niemieckim walczył w obronie Warszawy. Kontuzjowany w bitwie pod Łodzią. Za udział w tej bitwie uzyskał najwyższe honory i odznaczenia bojowe. Po rewolucji październikowej w Związku Wojskowych Polaków.