Jeżeli sieci krystaliczne tlenków nie tworzą roztworów stałych z tlenem i składnikami stopu, to kontakt tych reagentów zostaje zablokowany już po wytworzeniu bardzo cienkiej warstewki (zahamowanie reakcji, pasywacja). Jeżeli przynajmniej jeden z reagentów jest rozpuszczalny w sieci tlenku, korozja zachodzi z szybkością malejącą wraz ze wzrostem grubości warstewki (spada szybkość dyfuzji, która decyduje o szybkości całego procesu).
Umowna skala odporności na korozję W oparciu o zasady termodynamiki chemicznej przyjmuje się, zgodnie z kryterium zdefiniowanym przez Pourbaix, że metal jest odporny na korozję, jeżeli jest w stanie równowagi termodynamicznej z roztworem o aktywności jonów Mz+ ≥ 10−6 gramojonów/litr.
W praktyce są stosowane skale umowne, takie jak skala dziesięciostopniowa przedstawiona w tabeli. Klasyfikacja dotyczy wyłącznie korozji równomiernej (ogólnej).
Stopień odporności Grupa odporności Szybkość korozji [mm/rok] 1 I. Całkowicie odporna poniżej 0,001 23 II. Bardzo odporne 0,001–0,0050,005–0,01 45 III. Odporne 0,01–0,050,05–0,1 67 IV. Mniej odporne 0,1–0,50,5–1,0 89 V. Mało odporne 1,0–5,05,0–10 10 VI. Nieodporne powyżej 10
Przypisy
Kategoria:Korozja Kategoria:Metaloznawstwo