Łączność z sondą utrzymywały stacje Sieci Dalekiej Łączności Kosmicznej () zlokalizowane w Kalifornii, Australii i Hiszpanii i wyposażone w anteny z czaszami o średnicy 64 m. Moc docierającego sygnału wynosiła 10−16 W. Wzmacniane w stacjach DSN sygnały retransmitowano, wykorzystując łącza satelitarne, do kalifornijskiego Jet Propulsion Laboratory, gdzie oczekiwał na dane o Uranie 200-osobowy zespół naukowców.