mocowano je na czerwonych rzemykach – podczas ruchu, tańca, wydawały charakterystyczny dźwięk. Do pasów mocowano składany nożyk (kozik) oraz małą torebkę na hubkę i krzesiwo. Noszono także długie pasy rzemienne zwane smycką, nabijane dużymi metalowymi guzami i kabzlami. Wśród najbardziej zamożnych można było spotkać trzosy z brązowej, podwójnie złożonej skóry ozdabianej wytłaczanymi wzorami geometrycznymi, safianem i kabzlami.
Letnim nakryciem głowy były kapelusze słomiane o płaskich, szerokich rondach i owalnych denkach, zdobione wokół główki wstążką czerwoną lub z czarnego aksamitu. Noszono także kapelusze z czarnego twardego filcu. Czapką o odległej tradycji była magierka, czyli wełniana czapka wywinięta na kształt pieczarki; robiono ją na drutach ściegiem pończochowym z białej wełny zdobionej w wąskie pasowe wzory (najczęściej czerwone, niebieskie lub zielone). Wyplecioną magierkę poddawano folowaniu (spilśnianiu). Nakryciem początkowo jedynie obrzędowym były czapki rogatywki, czyli czerwone sukienne konfederatki krakowskie z czarnym otokiem barankowym, zdobione piórami pawimi, kogucimi, sztucznymi kwiatami i wstążkami (zdobina tego typu przybierała kształt niskiego wachlarza). Zimą noszono okrągło-stożkowe czapki barankowe z czarnego futra baraniego.