Gustaw Ostapowicz (ur. w Kamieńcu Podolskim, zm. 20 października 1941 w Warszawie) – generał major Armii Imperium Rosyjskiego, generał dywizji Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Wincentego i Joanny z d. Glińskiej. Ukończył gimnazjum w Kamieńcu Podolskim. W 1888 ukończył w Kijowie Oficerską Szkołę Piechoty i jako oficer rosyjskiej piechoty służył zawodowo w armii rosyjskiej. W czasie wojny rosyjsko-japońskiej 1904–1905 walczył jako dowódca batalionu, potem dowódca 35 Briańskiego pułku piechoty. Podczas I wojny światowej jako dowódca pułku walczył na froncie z Niemcami. Generał major z 1916 jako dowódca brygady piechoty. W 1917 dowódca 169 Dywizji Piechoty – czterokrotnie ranny pozostawał w szeregu. W okresie lipiec 1917 – maj 1918 dowódca 1 Dywizji Strzelców Polskich w składzie I Korpusu Polskiego w Rosji.
Szczególnie odznaczył się „w pomyślnych walkach dywizji pod Mohylowem, odpierając kilkakrotnie ataki przeważających liczebnie sił bolszewickich. Za dokonania dowodcze w 1 D. Strz. odznaczony Orderem Virtuti Militari”. thumb|240px|left|Akademia Związku Żołnierzy I Polskiego Korpusu Wschodniego w 1936 r;