Polski nagrobek renesansowy dzieli się na dwa główne rodzaje: architektoniczno-zdobniczy, która pojawia się w Krakowie po 1502 r. w związku z budową nagrobka Jana Olbrachta na Wawelu i figuralny od 1521 r. także na Wawelu, w związku z budową nagrobka biskupa Jana Konarskiego w formie poziomej, pulpitowej płyty z płaskorzeźbioną postacią zmarłego. Oba te typy występują w kaplicy Zygmuntowskiej.

Najważniejsi twórcy nagrobków renesansowych Franciszek Florentczyk Bartolommeo Berrecci Jan Maria Padovano Jan Michałowicz z Urzędowa Hieronim Canavesi Santi Gucci thumb|240px|Tumba Jana Olbrachta

Nagrobek króla Jana Olbrachta: początki renesansu w Polsce

Podobnie jak w architekturze, także w rzeźbie łączono motywy gotyckie z renesansowymi, przykładem jest nagrobek Jana Olbrachta. Nisza nagrobka jest renesansowa o wpływach florenckich, ale płyta z postacią zmarłego ma charakter późnogotycki i wzorowana jest na rzeźbie jego ojca Kazimierza Jagiellończyka dłuta Wita Stwosza. Nagrobek Jana Olbrachta powstał w 1503 roku, na zlecenie królowej, matki Olbrachta Elżbiety. Znajduje się w osobnej kaplicy grobowej, pod wezwaniem Bożego Ciała i świętego Andrzeja Apostoła.