Nagrobek Jana Olbrachta, pierwsze dzieło renesansu, stał się wzorem dla przedstawień grobowych w Polsce. Z jego pojawieniem skończyła się dwuwiekowa tradycja nagrobków tumbowych. Odtąd, przez długi czas polskie pomniki w przeważającej części będą niszowymi konstrukcjami przyściennymi. System dwóch arkad pojawił się kilkanaście lat później na ścianach kaplicy Zygmuntowskiej i wiele późniejszych pomników reprezentuje różne jego transpozycje. Oddziałał również zastosowany w nagrobku Jana Olbrachta zespół form ornamentalnych, z którego większość motywów znalazła się także w bogatym wnętrzu kaplicy Zygmuntowskiej.
thumb|Nagrobek Zygmunta I Starego i Zygmunta II Augusta
Nagrobek Zygmunta Starego – poza sansovinowska W całej pełni objawił się renesans włoski w rzeźbie kaplicy Zygmuntowskiej. Bartolommeo Berrecci był nie tylko jej głównym architektem, ale także rzeźbiarzem, który wykonał partie figuralne. Figura króla została wykonana w innej stylistyce niż popiersi w medalionach zdobiących ściany kaplicy.