Magura – słowo pochodzenia wołoskiegoNazwy wymienione w publikacji: Wojciech Krukar „Przyczynek nazewniczy do historii osadnictwa dorzecza górnego Sanu” .Wymienione w publikacji w języku rumuńskim: dr. Simona Condurateanu „Istorie și toponimie românească în Carpații situați în afara României”, Dacia Magazin nr 58, maj 2008, ., oznaczające wyniosły, samotny masyw górski. Najprawdopodobniej przejęte ok. VI w. od Słowian i przekształcone z *mogyla („mogiła, kurhan, wzgórze”) na maguraPor. hasło mogiła Bruckner A. Słownik etymologiczny języka polskiego (1957).. Wraz z migracjami Wołochów rozpowszechniło się na obszar całych Karpat. Występuje w nazwach licznych obiektów geograficznych, w szczególności pasm i szczytów górskich. Góry Magura – szczyt w Bachureniu Magura (842 m) – szczyt w Beskidzie Niskim Magura (1109 m) – szczyt w Beskidzie Śląskim Magura (także Magurka, 996 m) – szczyt w Beskidzie Żywieckim (nad przełęczą Glinka) Magura (1073 m) – szczyt w Beskidzie Żywieckim (w Grupie Wielkiej Raczy) Magura (1362,7 m) – szczyt w Beskidach Skolskich na Ukrainie Magura – szczyt w Bieszczadach Zachodnich nad Worochtą Magura – szczyt w Górach Kysuckich Magura – szczyt w Małej Fatrze na Słowacji Magura (1377 m) – szczyt w Niżnych Tatrach na Słowacji (w Dolinie Demianowskiej) Magura (1416 m) – szczyt w Niżnych Tatrach na