W 1973 uzyskał habilitację z zakresu ginekologii na podstawie monografii Kwasy nukleinowe błony śluzowej trzonu macicy kobiet w przebiegu cyklu miesiączkowego indukowanego doustnymi środkami antykoncepcyjnymi. W 1974 tworzył od podstaw Klinikę Ginekologii w ramach Instytutu Położnictwa i Ginekologii, którego był dyrektorem w latach 1985–1995. W 1990 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a trzy lata później – profesora zwyczajnego. W okresie 1979–1981 oraz w 1987 sprawował funkcję prorektora ds. klinicznych Pomorskiej Akademii Medycznej, a w latach 80. zasiadał w senacie uczelni.

Zajmuje się naukowo endokrynologią ginekologiczną, niepłodnością oraz profilaktyką onkologiczną narządów układu rozrodczego i sutka.

Działał społecznie, będąc wojewódzkim specjalistą ds. położnictwa i ginekologii (1975–1983) oraz członkiem Krajowego Zespołu Specjalistycznego w Dziedzinie Położnictwa i Ginekologii (1983–1992). Od lat 60. należy do Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego, którego w latach 1997–2000 był prezesem. W czerwcu 1990 został wybrany radnym Szczecina z listy SdRP Alternatywa’90Arkadiusz Kawecki, Od plebiscytu do wyborów: narodziny demokratycznego systemu partyjnego społeczeństw regionalnych, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2006, s. 100, 126. Od 1994 zasiadał w Wojewódzkim Zespole ds. Reformy Służby Zdrowia.