Bitwa pod Hurbami – bitwa stoczona pomiędzy wojskami NKWD a oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii w dniach od 21–25 kwietnia 1944 roku, w rejonie uroczyska Hurby na południu rejonu zdołbunowskiego.

Po zamachu na generała Nikołaja Watutina w dniu 29 lutego 1944, władze radzieckie wydały rozkaz zniszczenia zgrupowania oddziałów UPA w rejonie lasów hurbiwskich.

W rejonie tym wielkie zgrupowanie UPA (część Grupy UPA–Piwnicz, w tym kurenie „Storczana”, „Mamaja”, „Dyka”, „Doksa”, „Dowbenki”, „Buwałoho”, „Andrija-Szuma”, „Zalizniaka”, jak również oddziały SKW z sąsiednich wsi), liczące ponad 5 tysięcy partyzantów, zostały otoczone 20 kwietnia 1944 przez siły NKWD i Armii Czerwonej (w tym 18 Brygadę Strzelecką NKWD), liczące ponad 30 tysięcy żołnierzy, ze wsparciem lotnictwa i kilkunastu lekkich czołgów.

Oddziały UPA 21 kwietnia okopały się, budując dwie linie obrony. 23 kwietnia rozpoczęły się ataki wojsk NKWD, wszystkie jednak zostały odparte. 24 kwietnia rozpoczął się decydujący atak, w wyniku którego stronie radzieckiej udało się w kilku miejscach przerwać pierwszą linię obrony. W związku z tym dowództwo UPA podjęło decyzję o przebiciu się z okrążenia. 25 kwietnia rano, oddziały UPA rozpoczęły natarcie w trzech grupach, w rejonie wsi Buszcza.