Większość poborowych służyła w sanockim 45 Galicyjskim Regimencie Piechoty Arcyksięcia Józefa Ferdynanda.
W latach 1812–1944 miejscowość była własnością szlachecką, należącą do rodziny Krzywkowicz-Poźniak herbu Przestrzał (m.in. Adolf Poźniak). Rodzina Stanów sprzedała miejscowość, która do 1944 r. pozostała w prywatnych rękach.
7 listopada 1918 powołano w Nowotańcu radę robotniczo–chłopską, powstałą w związku z proklamowaniem tzw. Republiki Tarnobrzeskiej.
W 1928 miasteczko posiadało Ochotniczą Straż Pożarną, ośrodek medyczny, kasę kredytową Stefczyka, stolarnię, kuźnię, rzeźnię oraz kilka sklepów. Do września 1939 funkcjonowała 7-klasowa szkoła podstawowa. Poza działalnością zarobkową w rolnictwie oraz rzemiośle część mieszkańców znalazła zatrudnienie w Sanockiej Fabryce Wagonów, na kolei oraz w zakładach gumowych Schmidta.
Na początku II wojny światowej miasteczko zostało zajęte przez oddziały niemieckie 10 września 1939, rano w niedzielę. W listopadzie 1939, po przywróceniu organizacji szkół powszechnych, w miejsce zlikwidowanej szkoły 7-klasowej powstała w Nowotańcu szkoła 6-klasowa.