Gdańsk od przeszło tysiąclecia pełni funkcję ważnego ośrodka administracyjnego i kulturalnego na południowym wybrzeżu Bałtyku. Gospodarczy rozwój miasta zapoczątkował trwający już od wczesnego średniowiecza stopniowy wzrost liczby mieszkańców. Powstanie dużego skupiska ludzkiego spowodowało pojawienie się nowych potrzeb, związanych w dużej mierze z koniecznością rozwoju sztuki leczenia i środków zapobiegawczych, eliminujących zagrożenie ze strony powszechnych w tamtych czasach epidemii. W późniejszym okresie stan ten wymusił stworzenie ośrodka akademickiego szkolącego przyszłych adeptów medycyny.

Początki thumb|250px|Dawny szpital św. Ducha w Gdańsku Pierwsze wzmianki o rozwoju gdańskiego szpitalnictwa pochodzą z okresu panowania Krzyżaków, zakonu który w pierwotnym założeniu miał zajmować się opieką nad chorymi podróżnymi na terenie Ziemi Świętej. Najwcześniejszą instytucją, o której mówią źródła historyczne, jest Szpital Świętego Ducha powstały w latach 1310–1311. Prowadzony był on przez zakon szpitalników do 1382 roku i przeznaczony był dla chorych pielgrzymów i biedaków.

Od początków XIV wieku funkcjonował Lazaret, zwany również Pockenhaus (pol. Dom Ospy).