Podwaliny mieli stworzyć przeszkoleni pionierzy, którzy mimo trudnych warunków stworzą w przyszłej ojczyźnie silne rolnictwo jako podstawę bytu. Początkowo nie wiązano tych działań z projektami politycznymi i wizjami ustroju przyszłego państwa, ale już samo oparcie rolnictwa na kibucach sprawiało, że łączono je z ówczesnymi ideami socjalizmu.
W połowie lat 20. wyodrębnił się ruch młodzieżowy nazwany He-Chaluc ha-Cair (hebr. Młody Pionier), zwany również w Polsce jako Hehaluc Pionier tłumaczony jako „Towarzystwo dla wyszkolenia i wychowania młodzieży żydowskiej dla emigracji do Palestyny”. Odłam ortodoksyjny powołał do życia funkcjonujący na zasadach demokratycznego socjalizmu He-Chaluc ha-Mizrachi oraz He-Chaluc ha-Merkazi (hebr. Centralny Pionier), który następnie zmienił nazwę na He-Chaluc ha-Klal-Cijoni (hebr. Pionier Ogólnego Syjonizmu). Istniała również działająca autonomicznie organizacja Ha-Szomer ha-Cair (hebr. Młody Strażnik). Niebywały wzrost liczby członków He-Chalucu nastąpił wraz z Wielkim Kryzysem po 1929, sześć lat później polski ruch He-Chalucowy liczył ok. 60 tysięcy członków, z czego ponad 20 tysięcy było objętych szkoleniami hachszarowymi. Przy Nowej Organizacji Syjonistycznej powstał ruch zwany He-Chaluc ha-Medinati, ale nie zyskał popularności.