Pozostałe 60% dzieła przeznaczono założycielowi szkoły baotang – Baotangowi Wuzhu. Ta część rozpoczyna się od dramatycznej mowy Dharmy mistrza, potem następuje biografia od jego wczesnych lat i wędrówek, poprzez przekaz Dharmy i szaty Huinenga (czyli właściwie szaty Bodhidharmy), aż do uznania go za prawowitego spadkobiercę Wuxianga po jego śmierci. Po czym już do końca tekstu znajdują się w nim fragmenty jego mów, jego rozmowy z uczniami i gośćmi na różne tematy. Dzieło to kończy się śmiercią Wuzhu.

Krytyka tekstu Już wcześni hagiografowie uważali tę pracę za sfabrykowaną autoreklamiarską fikcję. Tekst ten został zdyskredytowany jeszcze w VIII w. i prowokuje do dyskusji nawet dzisiaj. Najcięższa i najostrzejsza krytyka pojawiła się w dziele Shenqinga (zm. 814) Beishan lu (Zapiski z Północnej Góry) z 806 r.

Według historyka chanu Johna McRae’a ze wszystkich tekstów wczesnego chanu, ten jest „jawną fabrykacją i wątpliwą argumentacją” oraz „jest bez wątpienia najbardziej fałszywy z nich wszystkich”.