Lidai fabao ji zdecydowanie popiera Huinega i Szkołę południową; wykazuje, że jest w tej materii pod wielkim wpływem Hezego Shenhui. Tym samym przyczyniła się do ostatecznego zwycięstwa południowego chanu i doktryny nagłego oświecenie (chiń. dunwu).
W 763 r. armia tybetańska zdobyła Chang’an. Był to okres, gdy Tybetańczycy bardzo głęboko interesowali się buddyzmem. Zetknęli się wtedy z chanem, który rozprzestrzenił się także poza granice Chin – do Azji Środkowej i Azji Wschodniej. Gdy w 822 r. podpisano traktat chińsko-tybetańsko traktat pokojowy, szkoła chan została wprowadzona do Tybetu.
Tybetańczycy zapoznali się z chanem, a zwłaszcza z historią Huinenga, przez Lidai fabao ji, która została przetłumaczona na język tybetański w VIII w. Wszelkie cytaty chanistyczne w tekstach i wypowiedziach lamów pochodzą przeważnie właśnie z tej pracy. Za pośrednictwem Tybetu słowa Szóstego Patriarchy Huinenga dotarły do Francji, gdzie wpłynęły na francuski egzystencjalizmYanagida Seizan. „The ‘Li-Tai Fa-Pao Chi’ and the Ch’an Doctrine of Sudden Awakening”. s. 13..
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Pisma buddyzmu chan