mały|Stela Dżera z Abydos (Muzeum Egipskie w Kairze) Dżer – drugi lub trzeci władca (król) starożytnego Egiptu zaliczany do panujących I dynastii.
Chronologia rozbieżnie określa lata jego panowania: 3100–3055 p.n.e. (N. Grimal) 2999–2952 p.n.e. (B. Kwiatkowski) 2980–2960 p.n.e. (Th. Schneider)
Był synem króla Aha i jednej z pomniejszych żon (lub konkubiny) – Chenedhapi.
Przeprowadzał dalsze organizowanie państwa w zakresie gospodarczym i religijnym, wzniósł też pałac w MemfisNicolas Grimal: Dzieje starożytnego Egiptu. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 2004, s. 60.. Istotne były zwłaszcza dokonania w sferze kultu religijnego: zachowane zapiski informują o budowie świątyń, wykonaniu posągów Mina i Chenti-Imentiu czy ustanowieniu święta Horusa. Jego grobowiec w Abydos uznawano za tradycyjne miejsce pochówku państwowej relikwii – głowy rozczłonkowanego przez Seta Sędziego Zmarłych – Ozyrysa, ściśle związane z mitem ozyriańskimWiesław Bator: Religia starożytnego Egiptu. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2004, s. 66, 278..
Rządy Dżera były okresem znacznego rozwoju sztuk, nauk, rzemiosła i medycyny.