Rzym królewski () – okres w dziejach starożytnego Rzymu trwający według tradycji od założenia miasta przez legendarnego Romulusa w 753 p.n.e. do obalenia monarchii i wprowadzenia Republiki przez Lucjusza Juniusza Brutusa w 509 p.n.e.
Większość znanych źródeł literackich dotyczących Rzymu królewskiego to wytwór o wiele późniejszej historiografii senatorskiej i poezji doby cesarstwa (I wiek p.n.e. – I wiek n.e.). Przekaz przez nie prezentowany to pomieszanie legend i faktów historycznych. Wynika z niego, że najstarsza osada powstała w środkowych Włoszech, na wzgórzu palatyńskim (), nad rzeką Tyber, w obrębie tzw. Roma quadrata.
Założenie Rzymu Tradycja Historycy rzymscy późniejszych okresów starali się z pieczołowitością odtworzyć wszystkie szczegóły wczesnej historii miasta wraz z dokładną datą jego założenia. W I wieku p.n.e. uznano za nią trzeci rok VI Olimpiady (753 p.n.e.) zaproponowany przez Marka Terencjusza Warrona. Na niej oparli chronologię swoich prac Tytus Liwiusz i Dionizjusz z Halikarnasu.