Wyniki badań nie zmieniają jednak faktu, że problem powstania rzymskiego miasta-państwa pozostaje jednym z najtrudniejszych i ciągle najbardziej dyskutowanych.
Legendarni władcy Rzymu Władcy Rzymu królewskiego Romulus
Numa Pompiliusz
Tuliusz Hostiliusz
Ankus Marcjusz
Tarkwiniusz Stary
Serwiusz Tuliusz
Tarkwiniusz Pyszny 753–717 p.n.e.
716-673
673-642
640-616
616-579
578-535
535–509 p.n.e. lewo|mały|Wilczyca karmiąca Romulusa i Remusa – symbol Rzymu W tradycji rzymskiej początki miasta wiązały się z legendą o Eneaszu, który po ucieczce ze zniszczonej przez Greków Troi przybył do Lacjum (1180 p.n.e.), gdzie miał ożenić się z córką króla Latynusa Lawinią i założyć miasto od imienia żony zwane Lawinium. Wkrótce urodził się im syn Askaniusz, założyciel miasta Alba Longa w Górach Albańskich. Po kilku wiekach doszło w Alba Longa do przewrotu, a władca miasta Numitor został usunięty przez swojego brata Amuliusza. Aby zabezpieczyć się przed zemstą Amuliusz zgładził synów Numitora, a jego córkę Reę Sylwię uczynił kapłanką Westy, co zmuszało ją do zachowania dziewictwa. Mimo wszystko Rea Sylwia zaszła w ciążę twierdząc, że jej sprawcą był bóg Mars. Ancjusz kazał Reę uwięzić, a jej potomstwo (braci bliźniaków Romulusa i Remusa) wrzucić do Tybru.