Sprzysiężenie – powieść Stefana Kisielewskiego, debiut literacki znanego kompozytora i publicysty, opublikowana w 1946 i zaliczana do nurtu literatury obrachunków inteligenckich.
Kisielewski rozpoczął pisanie Sprzysiężenia w 1942 roku. Ukończony utwór sprzedał Władysławowi Ryńcy (uratowało to powieść przed zniszczeniem – podczas powstania warszawskiego egzemplarz autorski spłonął, ocalał natomiast ten posiadany przez Ryńcę). Książka została opublikowana w grudniu 1946 nakładem prywatnego wydawnictwa „Panteon” należącego do Ryńcy.
Fabuła Zygmunt, nadwrażliwy warszawski intelektualista, cierpi z powodu domniemanej impotencji, której przyczyn upatruje w – zawartym pochopnie z dwoma kolegami – porozumieniu, które nakazywało wyrzeczenia się doznań erotycznych, a oddaniu wszystkich swych sił twórczości. Sprzysiężenie dokucza mu, tym bardziej że poznaje piękną Tamarę, w której się zakochuje. Jako że jest ona Rosjanką, pogardzającą wszystkim, co polskie, Zygmunt zrywa z nią kontakty. Po tym mężczyzna próbuje dowieść swej męskości, korzystając z usług prostytutek, ale i tu zawodzi. Lekarz, do którego się udaje, stwierdza jednak, że impotencja Zygmunta ma swe korzenie w psychice. Kilka kolejnych lat jest dla bohatera próbą charakteru.