238..
W 1703, zrażony do Augusta II stanął na czele opozycji województw poznańskiego i kaliskiego. W lipcu 1703 wybrany marszałkiem skonfederowanych województw wielkopolskich. Protestował przeciwko zawieraniu przymierza z Rosją. Próbował bronić samodzielności konfederacji przed uleganiem wpływom Szwecji. Był przeciwny wyborowi Stanisława Leszczyńskiego. Konfederacja sandomierska 1704 roku uznała go wrogiem Ojczyzny i banitą. Zmuszony do ucieczki do Gdańska przed wojskami saskimi, które zrujnowały jego dobra w Wielkopolsce. W 1705 kierował obradami sejmu koronacyjnego Stanisława Leszczyńskiego w Warszawie. W 1705 roku potwierdził pacta conventa Stanisława LeszczyńskiegoArticuli pactorum conventorum Stanów tej Rzeczypospolitej i W. X. L. i państw do nich nalężących z Posłami JKM [...], s. 23.. W 1711 ukorzył się przed zwycięskim Augustem II.
W skład jego majątku wchodził m.in. Racot.
Przypisy
Bibliografia Kazimierz Piwarski, Piotr Jakób Bronisz, [w:] Polski Słownik Biograficzny, Kraków 1936, t. II, s. 474–475.