Stracone pojazdy trafiły potem na przykoszarowe place ćwiczeń, gdzie jako „pomoce dydaktyczne” służyły szkoleniu żołnierzy w gaszeniu wozów bojowych.

Według danych z marca 1974 roku na stanie 7 Łużyckiej Dywizji Desantowej znajdowało się 126 transporterów TOPAS, w tym 104 uzbrojone i 22 dowodzenia. Do pełnego etatu brakowało 12 pojazdów. W drugiej połowie lat 70. XX wieku w linii znajdowało się już 136 transporterów. W sierpniu 1986 7 Dywizję Desantową przemianowano na 7 Brygadę Obrony Wybrzeża, na której wyposażeniu wciąż znajdowało się 138 transporterów. Jednakże w tym czasie pojazdy TOPAS były już dość zużyte i wyraźnie ustępowały nowym konstrukcjom tego typu. Głównym mankamentem było niewystarczające uzbrojenie (m.in. brak wyrzutni PPK) oraz opancerzenie. Co prawda na przełomie lat 60. I 70. XX wieku prowadzono prace nad dozbrojeniem transporterów TOPAS oraz SKOT w wyrzutnie systemu 9M14M „Malutka”, jednakże zaniechano je w obliczu wprowadzenia na wyposażenie ludowego Wojska Polskiego wozów BWP-1.

W grudniu 1989 roku w 7 Brygadzie Obrony Wybrzeża przeprowadzono reorganizację i zmniejszono liczbę wozów wszystkich wersji z etatowych 137 do 95 (w tym 72 bojowe, 14 R-2, 7 R-3 i 2 WPT). Stan ten utrzymywał się do 1994 roku. W roku 1994 z wyposażenia Wojska Polskiego wycofano transportery TOPAS, co wiązało się rozwiązaniem 7 Brygady Obrony Wybrzeża.

Porównanie danych technicznych różnych wariantów