W 1893 r. kandydował z ramienia SPD do Reichstagu, uzyskując w okręgu poznańskim 1102 głosy (w 1890 r. kandydat socjalistyczny w tym okręgu uzyskał 415 głosów). We wrześniu 1893 r. był współorganizatorem zjazdu założycielskiego Polskiej Partii Socjalistycznej zaboru pruskiego w Berlinie, na którym został wybrany sekretarzem zarządu. Kandydował w wyborach w 1895 r. w okręgu babimojskim.
W 1898 r. kandydował do parlamentu w okręgu górnośląskim, otrzymując 9829 głosów (w 1893 r. niemiecki kandydat socjalistyczny w tym okręgu otrzymał 646 głosów).
W lipcu 1901 r. zamieszkał w Katowicach, dokąd przeniesiono również redakcję "Gazety Robotniczej". W 1902 r. został aresztowany za publikacje przeciwstawiające się germanizacji, a następnie skazany na 2 lata pozbawienia wolności. Pomimo pobytu w więzieniu został zgłoszony jako kandydat SPD w wyborach do parlamentu w czerwcu 1903 r. – otrzymał 10 041 głosów. W 1904 r. wyszedł na wolność. Zmarł w 1906 r. z powodu ciężkiej choroby serca, na którą zapadł jeszcze w czasie pobytu w więzieniu.