w postaci wkrętaka, którego grot poprzez kilkumegaomowy opornik i miniaturową neonówkę połączony jest ze skuwką, której dotknięcie palcem przez człowieka powoduje uziemienie jednej z elektrod neonówki. Dotknięcie grotem punktu, który jest pod napięciem względem ziemi, powoduje zaświecenie się neonówki wewnątrz próbnika. Obwód zamykany jest przez ciało człowieka i opornik, ale wobec jego wysokiej rezystancji przepływ prądu jest nieodczuwalny (poniżej 30 μA) i nie zagraża zdrowiu. Wobec faktu, że gaz świeci tylko wokół katody można tą metodą zbadać polaryzację napięcia stałego lub stwierdzić obecność napięcia przemiennego.
Innym specjalnym typem neonówki są lampy cyfrowe zwane też digitronami lub – od nazwy handlowej jej pierwszego producenta – lampami NIXIE. Wyróżniają się specjalną budową, na którą składa się z najczęściej dziesięciu katod oraz pojedynczej anody. Przyłożenie napięcia między anodą a wybraną katodą powoduje jarzenie gazu wokół tej katody, dopasowujące się do jej kształtu. Wytwarzano lampy z różnymi kształtami katod. Najpopularniejsze zawierały cyfry () od 0 do 9 (stąd nazwa digitron), ale istniały też takie, które zawierały inne zestawy symboli, np. znaki plus i minus, symbol prądu przemiennego czy symbole jednostek wielkości elektrycznych. Lampy te były produkowane od lat 50. do 90.