– japoński dowódca wojskowy, marszałek polny, współtwórca nowoczesnej Cesarskiej Armii Japońskiej, polityk. Uczestnik działań mających na celu obalenie siogunatu i restaurację władzy cesarskiej.

Życiorys Pochodził ze starego rodu samurajskiego z domeny Satsuma.

Po przewrocie Meiji odegrał dużą rolę w tworzeniu ówczesnej armii japońskiej. W 1870 został wysłany do Francji na studia w École Spéciale Militaire de Saint-Cyr. Podczas wojny francusko-pruskiej (1870–1871) był oficjalnym obserwatorem wojskowym z ramienia Japonii. Później, do 1883 kontynuował studia w Genewie. Znał biegle kilka języków.

W 1877 uczestniczył w zdławieniu buntu samurajów, wznieconego przez jego kuzyna, Takamoriego Saigō.

W latach 1885–1891 i 1892–1896 był ministrem sił lądowych.

W czasie wojny chińsko-japońskiej (1894–1895) dowodził 2. Armią japońską, która zajęła Port Artur. Po wojnie otrzymał tytuł markiza i został członkiem Tajnej Rady przy cesarzu.

W latach 1899–1904 i 1905-1906 pełnił funkcję szefa Sztabu Generalnego, a w czasie wojny rosyjsko-japońskiej (1904–1905) był naczelnym dowódcą wojsk lądowych w Mandżurii.

W 1907 otrzymał od cesarza tytuł księcia.

Od 1912 był strażnikiem pieczęci cesarskiej, a w latach 1914–1916 – ministrem środka.

Przypisy

Bibliografia

Bolszaja Sowieckaja Encykłopedia, t.