Sobór trydencki – sobór powszechny Kościoła katolickiego, który odbył się w Trydencie, mieście w północnych Włoszech w latach 1545–1563.
Sobór był odpowiedzią na narastającą potrzebę reform w Kościele katolickim, wynikającą z reformacji. Jest uznawany za początek kontrreformacji.
Zwołanie soboru Wołania o sobór powszechny zaczęły rozlegać się coraz głośniej od wystąpienia Marcina Lutra w 1517 oraz 1520 roku. Pierwszą próbę zwołania soboru w Trydencie podjął cesarz Karol V w 1524 roku, jednak polityka papiestwa (przede wszystkim Klemensa VII) polegała w tym okresie na zwlekaniu i powoływaniu się na niektóre obiektywne trudności, co w efekcie prowadziło do trwającego ponad dwa dziesięciolecia impasu.
Impas ten postanowił przerwać Paweł III, zwołując początkowo sobór w Mantui w 1537 roku, jednak ustawiczne przeciąganie oficjalnego otwarcia soboru spowodowało, iż w roku 1539 odłożono sobór na czas nieokreślony.